BM en groentax

Brusselse Methode en de Groentax?

De groene revolutie in Nederland gaat geld kosten en minister Kamp gaat drie miljard aan bedrijven en instellingen geven die duurzame projecten doen. Die drie miljard wordt rechtstreeks bij de burger gehaald, oplopend tot bijna 300 euro per jaar per huishouden in 2020.


Feiten of wensen?
Op 18 december 2012 is een wetsvoorstel door de Tweede Kamer aangenomen en een bijbehorende subsidieregeling is op 4 april 2013 opengesteld. En wie afgelopen maandag Tegenlicht heeft gezien, zou de vraag op kunnen voelen komen waar de politiek zich nu eigenlijk door laat leiden in de besluitvorming? Zijn dat feiten of zijn dat wensen van slimme energie lobbyisten?

Want wat zijn die feiten? Het feit is dat de ontwikkeling van de technologie razendsnel gaat. De snelheid van een computer verdubbelt elke anderhalf jaar, terwijl de kosten om die computer te maken, gelijk blijven. En alles wat met behulp van een computer wordt gemaakt, gaat dus tegen lagere productiekosten. Zoals bijvoorbeeld het maken van cellen om de energie die de zon ons geeft op te kunnen vangen en te gebruiken. Over tien jaar bestaat de zonnecel zoals we die nu kennen niet meer, maar is deze geïntegreerd in onze dakpan. Tegen een geweldig lage prijs door de technologische ontwikkeling om die cel te maken. Nogmaals, kijk even naar Tegenlicht.

En als dat dan zo goedkoop kan, als daar een businesscase van te maken is en er nu al bedrijven zijn die op grote schaal die zonnefolie produceren en als echte ondernemers durven te investeren; en als binnen een paar jaar de consument tegen een normaal betaalbare prijs die zonnefolie kan kopen, waarom kiest de overheid er dan toch voor om die bedrijven te subsidiëren met geld van de inwoners? 300 euro per huishouden per jaar in het jaar dat die zonnefolie betaalbaar op de markt komt. Dat gelooft toch niemand? En toch is het zo.

Waar zou het dan anders kunnen in het proces waarlangs die wetgeving tot stand komt? Want had de Tweede Kamer op 18 december hetzelfde besluit genomen als de ambtenaren die de wet hebben opgesteld ook de feiten hadden weergegeven? Met wijsheid achteraf niet te zeggen; maar bij de behandeling van de wet is het niet over de feiten gegaan. Kijk maar eens naar een verslag, gemakshalve hier te bekijken.

Expertise ligt in samenleving
Waar het fout gaat is dat de expertise in de samenleving niet wordt benut om de wetgeving te maken. De wet komt van het bureau van ambtenaren die hun tegenlicht niet hebben opgestoken bij bijvoorbeeld futurologen – Wim de Ridder roept al heel lang dat subsidiëren onzin is als je kijkt naar de ontwikkeling van technologie – en bedrijven die nu al die zonnefolie produceren. De ambtenaren voelden zich eigenaar van het probleem en waren dus helemaal niet op zoek naar de expertise die buiten de muren van het ministerie ligt.

Brusselse Methode
Stel dat deze ambtenaren van minister Kamps de opdracht hadden gekregen om een proces op gang te brengen en te sturen met de vraag: Hoe zorgen wij ervoor dat we over tien jaar de aarde niet meer belasten door er fossiele energie uit te roven en dat tegen een voor gebruikers betaalbare prijs? Wat nou als die ambtenaren dat hadden gedaan zoals ze dat in Brussel doen? Dan hadden zij de toekomstbestendige expertise in de samenleving opgehaald en waren de burgers 300 euro per jaar per huishouden rijker geweest.
Share by: