BM in italie

Brusselse Methode
in Italië?

De Italiaanse president Giorgio Napolitano roept op 2 april 2013 een groep van landelijke politici en prominente economen – aangeduid als de tien ‘wijzen’ – bij elkaar om een oplossing te zoeken voor de politieke impasse waarin Italië sinds de verkiezingen van vijf weken geleden – voor de zoveelste keer – verkeert.

Politieke werkelijkheid
A wil niet met B vanwege de grote verschillen, B wacht af en C wil niet met A om onduidelijke redenen. A geeft z’n opdracht terug aan D, die het eigenlijk ook niet meer weet en een commissie instelt. Deze commissie krijgt een dubbele en vrijwel onmogelijke opdracht waarvan veel mensen zeggen dat er vertraging ontstaat en van uitstel afstel komt. Een commissie die ook tot hoon leidt, want waarom zitten er geen vrouwen in? Er lijkt dus geen overeenstemming bij de kernspelers te bestaan over de inrichting en opdracht van een commissie van wijze mannen.

En wat gaat er dan gebeuren áls deze commissie met een advies komt? Dat wordt oorlog.

De vraag rijst of A, B, C en D al met elkaar aan tafel hebben gezeten? Dat lijkt niet erg waarschijnlijk, want uit niets blijkt dat deze mensen vertrouwen hebben in elkaar. Tegen de historische achtergrond van de explosieve, impulsieve en expressieve Italiaanse politiek is dat ook geen grote verrassing.

Wordt hier nu de democratie gegijzeld door de politiek? De kiezersuitslag is toch helder? In het land zijn drie stromen ontstaan die even sterk zijn. Dat het resultaat de heren politici niet bevalt zou voor hen niet doorslaggevend moeten zijn. A, B, C en D moeten er misschien maar gewoon “overheen stappen”. En een compromis smeden. Doordat de verkiezingsuitslag zo is, is dat compromis toch goed uit te leggen aan de kiezers? Tenzij niemand in Italië überhaupt nog in democratie gelooft.

Werkelijke werkelijkheid
En om welke inhoudelijke issues gaat het nu eigenlijk? Waar heeft de Italiaanse kiezer nu echt behoefte aan? De economie zit in het slob, op het sociale vlak zijn ingrijpende veranderingen nodig en het politieke systeem lijkt failliet. Er is dus behoefte aan stabiliteit.

Zou je op deze inhoudelijke issues één van de principes van de Brusselse Methode –alle belangen aan tafel- kunnen toepassen? En als je dat dan doet, kom je dan bij een commissie van wijze mannen uit? Erg waarschijnlijk is dat niet want in hoeverre zijn deze mannen werkelijk de eigenaar van het probleem? En behartigen zij wel alle belangen?

Om de Brusselse Methode toe te kunnen passen heb je vertrouwen nodig: in elkaar en in de democratie. En daar is in Italië nog een lange weg te gaan….. Niet alle wegen leiden naar Rome!
Share by: