meisjes worden vrouwen, jongens blijven jongens

grensconflicten (mars versus venus)

Vermoedelijk vindt die rol zijn oorsprong vindt in de traditionele rolverdeling : mannen gaan op jacht en zorgen voor het vlees en de huisvesting en ze verspreiden hun zaad zo veel mogelijk, vrouwen zorgen voor en verzorgen het nageslacht en die taak is zó omvangrijk, dat er voor andere dingen geen tijd overblijft. Zij baren, zogen, voeden en voeden op. De mannen hebben meer tijd voor andere dingen en worden bij hun rol ook vaker geconfronteerd met omstandigheden die noodzaken tot het vinden van oplossingen (in de volgende hoofdstukken gaan we daar dieper op in). Dat de mannen bij hun bezigheden de grootste spierkracht zullen ontwikkelen, ligt nogal voor de hand. Kortom, de man is zowel (epi)genetisch als door zijn opvoeding wereldwijd nog steeds voorgeprogrammeerd als de baas, zelfs en juist als zijn intelligentie in alle opzichten ondermaats is, zal hij de onbedwingbare behoefte hebben zijn superioriteit te laten gelden en zijn zaad te verspeiden. Uit recent onderzoek (Radbout Nijmegen) is gebleken dat mannen bij het zien van een 'mooie' vrouw tijdelijk dommer worden. Vrouwen maken daar, meestal onbewust gebruik van, ze zijn als het ware voorgeprogrammeerd als voortplantingsorganisme en dat organisme is er op uit om het maximaal haalbare op de wereld te zetten.

Daarna gaat het echter mis als één van beiden zich toch verschillend blijkt te ontwikkelen van de ander want dan ontstaat er vaak een conflict. Als er nog geen kind is, is de oplossing simpel maar als er wél al kinderen zijn wordt het een echt probleem. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat dit een conflict is tussen voortplanten en emancipatie, misschien kun je dit laatste woord zelfs vervangen door evolutie.
Als het kind uit artikel 2 een jongen is die door zijn moeder steeds opnieuw wordt verlaten, wordt het wel erg moeilijk als zijn vader plus mannen in zijn omgeving machogedrag vertonen want hij wil nog steeds dat zijn moeder hem accepteert maar hij wil ook geen mietje zijn. Hij wordt waarschijnlijk een macho-man(netje) die een meisje dwingt om van hem te houden. Dit kan op veel manieren, niet alleen door geweld maar ook door verleiding met macht of geld.
Wanneer er dan een scheiding volgt tussen de ouders en de oorlogssituatie tussen hen blijft bestaan, dan wordt het kind de dupe. Of de acceptatie door de moeder zal nooit plaatsvinden, óf de jongen zal onvoldoende 'mannengedrag' kunnen kopiëren (leren) zoals dat in zijn samenleving functioneel is. In het ergste geval gebeuren beiden en zal die jongen een gedrag ontwikkelen wat in geen enkel patroon verankerd is. Hij is daarmee als een notedop op de woeste golven.

In dit geval kreeg de moeder een nederlandse vriend die, nadat hij de jongen had leren kennen, bereid bleek om een soort adoptief vader te zijn voor de inmiddels 5-jarige jongen, waarop de jongen naar Nederland gehaald werd en direct naar school ging. Het gevolg was een langdurige strijd, ook juridisch, met de biologische vader, waarbij geld steeds een grote rol speelde.

Waar het ook vaak fout gaat is in een oorlog. Oorlog is op zich al een fenomeen waarbij één partij het recht van de sterkste partij wil doen gelden, welke goede motieven er ook bij gegeven worden. De leider(s) van die partij stuurt er een leger heen, wat voor een deel bestaat uit mannen zoals hierboven omschreven. In een oorlogssituatie is onzekerheid dodelijk en krijgt het superioriteitsgevoel nog extra versterking door wapens. Als die mannen hun voorgeprogrammeerde recht willen doen gelden en een vrouw van de tegenpartij verkrachten, lopen ze kans daarvoor gedood te worden. Dus doden ze de vrouw dan maar en desnoods de hele familie erbij. Als dát dan weer uitkomt, worden ze alsnog door hun eigen leider gestraft, maar dan níet met de dood. Hun eigen leider bestraft dus in feite dezelfde eigenschap waarmee hij zijn leger sterker maakt, het superioriteitsgevoel.

De echte oorzaak van oorlogsverkrachting is een biologische. Volgens de "survival of the fittest" moet het nageslacht zo sterk en slim mogelijk worden. De eenvoudigste manier daarvoor is vermenging van verschillende genetische eigenschappen en in oorlogssituaties is bijna altijd sprake van verschillen tussen volken of bevolkingsgroepen. Dus hoe verschillender hoe beter, waarbij de genen die de zwakkere eigenschappen bepalen, worden uitgeschakeld. (zie Hoe de stof de geest kreeg, blz 142 en 405 e.v.)
Dat hetzelfde ook zonder grootschalige oorlog kan, wordt bewezen door alle gemengde paarvormingen die we om ons heen zien. Daarbij zal ook wel veel oorlog gevoerd worden met dit verschil, dat dit op kleine schaal plaatsvindt en daardoor beter beheersbaar is en veel meer wordt opgelost door de direct betrokkenen, familie en buren. Als het dan toch nog uit de hand dreigt te lopen, komt de psychotherapeut of maatschappelijk werker er aan te pas. Het belangrijkste is dat het conflict op kleine schaal wordt opgelost, door de directe omgeving en dat het geen conflict wordt tussen bevolkingsgroepen (polarisering) en uiteindelijk kan leiden tot (burger)oorlog.
Door die kleine schaal vindt ook een wederzijdse beïnvloeding plaats, wederzijds begrip wordt groter, inburgering verloopt sneller en daarmee dus de vermenging van tegengestelde rassen en bevolkingsgroepen. . Dat ook dít mis kan gaan, wordt bewezen door het steeds groter wordend aantal (zelf)moorden.

Dat leven als instructie steeds vaker op de eerste plaats staat, is misschien wel te danken aan onze moderne maatschappelijke ontwikkelingen. Denk aan abortus en alle mogelijke voorbehoedmiddelen en het eind is nog niet in zicht. Er wordt al geëxperimenteerd met stamcellen en klonen. Nog even en de hoofdrol van de man in het voortbestaan van de mens is een bijrol geworden. Vooral voor de jongste generaties jongens levert dit grote problemen op wanneer ze hoofdzakelijk het oude rolgedrag als voorbeeld hebben. Zij worden nog steeds opgevoed, ook door hun moeders, om die oude 'leidende rol' te vervullen en staan vervolgens met lege handen als ze tussen 14 en 18 jaar zijn. Het zijn dus vooral vrouwen die kunnen emanciperen als bijdrage aan de evolutie, de mannen moeten noodgedwongen mee-volueren.
En dat valt voor de traditioneel opgevoede man echt niet mee. Duizenden jaren waren mannen de leiders van samenlevingen, waren het mannen die de bijbel schreven, was het een man die de koran schreef, was Boedha een man, ja zelfs god werd als man voorgesteld. Alles wat recht omhoog staat en groot is, is een teken van macht. Denk aan obelisken en torens (van kerken, moskeeën, kastelen).
Die situatie is nog maar hooguit 100 jaar geleden gaan veranderen. Daarvóór stond voortplanting misschien nog wél op nummer 1. De enige mogelijkheid voor geboorteregeling heette toen "voor het zingen de kerk uit". De beslissing over wel of geen nageslacht was aan de mannen.
Het innerlijk conflict voor de vrouw tussen kiezen voor leven en emancipatie c.q. evolutie of het krijgen van een kind (of meer) is dus een typisch tijdsverschijnsel. Dit wil niet zeggen dat het vroeger niet bestond. Het was echter geen veel voorkomend verschijnsel. Veeleer was het baren van kinderen een onvermijdelijk deel van het leven. De vrouwen die anders wilden, werden genoodzaakt hun toevlucht te nemen tot manipulatie met gebruikmaking van hun sexuele aantrekkingskracht en daar zijn ze dan ook heel goed in.