Oplossingen uit het verleden

Oplossingen uit verleden geen garantie voor toekomst

Het CDA heeft afgelopen weekend op een partijcongres een resolutie aangenomen die er voor moet zorgen dat de kiesdrempel voor de Tweede Kamer van 1 naar 2 zetels gaat, want…
“Nederland heeft ‘meer dan genoeg politieke avonturiers en te weinig stabiele partijen’. Het partijcongres van het CDA zal zich waarschijnlijk zaterdag achter die uitspraak scharen.” Aldus Trouw op 7 november.

 
Welk probleem wil het CDA tackelen?
Het CDA is van mening dat te veel partijen in de kamer leiden tot profileringsdrang. En die drang heeft gevolgen voor de kwaliteit van het politieke debat en de besluitvaardigheid. In hetzelfde artikel staat ook dat men de krimp van de grote (volks)partijen wenst aan te pakken. En dat lijkt wel het echte probleem waar het CDA mee zit.

Wat is de aard van het probleem?
De versplintering van de Tweede Kamer door een forse toename van het aantal politieke partijen is een afspiegeling van de samenleving. Ontzuiling en individualisering zijn twee grote ontwikkelingen geweest in de afgelopen 30 jaar, waardoor mensen zich niet zomaar meer aansluiten bij – in dit geval- een grote, brede volkspartij. Een derde ontwikkeling, namelijk overal en voor iedereen alle informatie beschikbaar, maakt dat we ons vertrouwen niet zomaar in anderen stellen en niet meer afhankelijk zijn van anderen voor een antwoord. We kunnen immers zelf heel veel vinden en delen. En daarmee is het probleem wat het CDA denkt te tackelen, een ingewikkeld complex probleem.

Waarom is het antwoord van het CDA dan geen oplossing?
Omdat het te eendimensionaal is. Daar waar de werkelijkheid zo complex is , heeft ook het CDA de neiging om terug te grijpen op oude oplossingen. Simpelweg omdat die wel begrepen worden.
Het CDA lijkt het verdwijnen van de verzuiling te ontkennen en wil terug naar “Hoe het vroeger was” toen de wereld nog overzichtelijk en beter te begrijpen was.
Want het echte probleem is niet alleen de versnippering, maar vooral ook het ‘leeglopen’ van grote partijen (en trouwens ook andere instituties). En daarop is het verhogen van de kiesdrempel maar een gedeeltelijk antwoord. Want ja, als er minder te kiezen en het zelfde te verdelen valt dan houdt je per partij meer over. Maar nee, het voorkomt niet het feit dat mensen minder vertrouwen in de politiek hebben en minder geneigd zijn om te stemmen. Misschien nog wel minder dan eerst als de kans dat hun keuze ook echt in de kamer komt nog kleiner wordt door het verhogen van een kiesdrempel.

Hoe dan wel?
Aangenomen dat er werkelijk wat mankeert aan de kwaliteit van het politieke debat en de politieke besluitvaardigheid, wat de praktijk wel uit lijkt te wijzen gelet op de lengte van wetgevingstrajecten, is de vraag hoe je dit complexe probleem wel oplost.
Het antwoord daarop is: organiseer multi-perspectief als alternatief. Zet alle belangen aan die ene tafel om scherpt te krijgen wat het echte probleem is. Want hoe slecht is nu eigenlijk de kwaliteit van het parlementaire debat vanuit de diverse perspectieven beschouwd en hoe zit het nu echt met de besluitvaardigheid?
Dezelfde stakeholders dienen ook tot oplossingen te komen. De verhoging van de kiesdrempel kan daar één van zijn. Maar die is dan wel tot stand gekomen langs de route die past bij wicked problems.

Want wat zeker duidelijk is, is dat oplossingen uit het verleden geen garantie voor de toekomst zijn.
Share by: