Poortje open poortje dicht

Poortje open?
Poortje dicht?
Poortje weg...

In 2010 heeft de Tweede Kamer besloten om een groot aantal NS stations te sluiten voor mensen die niet in het bezit zijn van een ov-chipkaart. Vier (!) jaar later experimenteert de NS op maar liefst twee stations met feitelijke afsluiting en staat de NS klaar om nog dit jaar 24 stations hermetisch af te sluiten voor de kaartlozen. Ondertussen heeft de NS 500 miljoen aan publieke euro’s in poortjes geïnvesteerd. En wat wil de Tweede Kamer nu? Geen poortjes meer. “Het was een vergissing” en “Ook op stations moet je een croissant kunnen eten”, ook al ga je niet treinen. Verkiezingsopportunisme? De gemeenteraden worden volgende week opnieuw gekozen….

Voor welk probleem zijn de poortjes de oplossing?
Met de poortjes wilde de Tweede Kamer zwartrijden en onveiligheid voorkomen. En de eerste resultaten van de experimenten zijn positief: er wordt minder zwart gereden en de veiligheid is toegenomen. Op het eerste gezicht dus een effectieve maatregel. Waarom dan terugdraaien?

Omdat bijvoorbeeld in Arnhem verzet tegen afsluiting is ontstaan. Want door afsluiting wordt de snelste wandelroute tussen twee wijken verbroken voor kaartloze buurtbewoners. Nog los van de vraag hoe erg dat is, is dat een maatschappelijk effect dat je in Den Haag niet voorziet want daarvoor staat de landelijke politiek te ver weg van de samenleving.

Wat nou ……?
Als de Tweede Kamer zich beperkt had tot kaderstelling met voldoende ruimte voor de lokale samenleving om ter plekke het verlangde maatwerk te vinden? Dan had de NS in Arnhem contact gezocht met de mensen die in de omgeving van het station wonen. Dan had de gemeente Arnhem er voor kunnen kiezen om alle belangen rondom het probleem zwart rijden en veiligheid in en om het station aan 1 tafel uit te nodigen met de vraag: hoe zou u dit probleem aanpakken? Want het is uw veiligheidsgevoel en uw wens om via het station van de ene naar de andere wijk te wandelen. En had de NS kunnen zeggen dat zij, op verzoek van een eerdere Tweede Kamer, dachten aan de hermetische afsluiting van het station. En hadden wijkbewoners kunnen zeggen dat dat hen te ver gaat en het wellicht een optie is om niet het volledige station af te sluiten maar slechts de perrons. Welke oplossing er dan uit was gekomen laat zich niet voorspellen, maar in elk geval eentje die gedragen was.

Wat nu?
De Tweede Kamer is er om maatschappelijke problemen te agenderen en kaders te stellen waarbinnen het probleem tot een oplossing moet worden gebracht. Kapitale fout is om de oplossing er direct bij te leveren en daarmee de ruimte voor de samenleving volledig weg te nemen. Gevolg: je eigen verzet organiseren, daardoor je besluit terugnemen, verkiezingsretoriek of niet en een fraai staaltje van publieke kapitaalvernietiging laten zien. Dan mag je toch niet mopperen over het feit dat maar zo weinig mensen op 19 maart naar de stembus gaan?…
Share by: